شعرهای زیبا و خواندنی در دفتر خاطرات
میتونی به یاد بیاری همه ی خاطره های زندگیتو خاطره های بچگی عروسک بازی مدرسه نقطه سر ِ خط هِی تو یک شعر ِ نو بگو ایران ، ای مرز پر گهر انشا شدی 20 20 سال گذشت حالا با یه نگاه معصوم دلت میلرزه و همه ی خاطره هات پر میشه با یه " د ل ب س ت گ ی ِ " هر روز به امید دیدنش چشماتو باز میکنی واسه خنده هاش شعر میگی تو دلت هزار بار براش میمیری و زنده میشی و ...... وقتی رفت وقتی دیگه نتونستی ببینی که برات لبخند میزنه وقتی دلت واسه صداش تنگ شد وقتی همه چی تموم شد یه بغض سنگین میشینه تو گلوت از زندگی بدت میاد خسته میشی تب میکنی ، هذیون میگی وزیر لب اسمشو تکرار میکنی اینجوری واسه همیشه از چشم بعضی آدما می افتی همه ازت فاصله میگیرن تنهای ِ تنها تو بی کسی جون میدی و تا ابد می میری بعد شاید بتونی فراموش کنی همه ی خاطره های زندگیتو
این چه عشقی ست که در دل دارم من از این عشق چه حاصل دارم می گریزی زمن و در طلبت باز، کوشش باطل دارم باز لبهای عطش کرده من عشق سوزان تو را می جوید می تپد قلبم و با هر تپشی قصه ی عشق تو را می گوید دیشب رویایی داشتم خواب دیدم بر روی شن ها راه می روم همراه با خدا و بر روی پرده شب تمام روزهای زندگی ام را، مانند تصویری می دیدم همانطور که به گذشته ام نگاه می کردم روز به روز از زندگی را.... دو رد پا بر روی پرده ظاهر شد یکی مال من و یکی از آن خدا راه ادامه یافت تا تمام روزهای زندگی ام خاتمه یافت آنگاه ایستادم و به عقب نگاه کردم اما ! در بعضی جاها فقط یک رد پا وجود داشت اتفاقا، آن محل ها مطابق با سخت ترین روزهای زندگی ام بود روزهایی با بزرگترین رنج ها ، ترس ها و دردها آنگاه از او پرسیدم خداوندا ! تو به من گفتی که در تمام ایام زندگی ام با من خواهی بود و من باور کردم اما به من بگو چرا در آن لحظات دردآور مرا تنها گذاشتی؟ خداوند پاسخ داد فرزندم تو را دوست دارم و به تو گفته بودم که در تمام سفر با تو خواهم بود من هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت نه حتی برای لحظه ای و من چنین نکردم هنگامی که در آن روزها، یک رد پا بر روی شن دیدی، رد پای من بود که تو را به دوش کشیده بودم. اين سوی خاکريزهای عاشقی، آن سوی رزهای غنچه های تب دار، دلی هست که به خاطرات می تپد و با بودنت جان می گيرد و تو بی صداتر از گذر زمان شرح دلتنگی هايم را شنيدی و حا با وجود همه خار ها و خزان ها تنهايم می گذاری؟ پس من چگونه باور کنم با تو بودن رابه دلم تنگ شده است برای شنيدن صدايت پس می نويسم از غربت بی تو بودن .... در آن لحظه که اوج گرفتی ... خونه زاد حرم از انتهای ناله هام ، از پشت چشمای ترم بغض گلوم داد می زنه : « من خونه زاد حرمم » گنبد پر نور رضا ایستگاه اول ، آخره تموم دنیا یه طرف ، پر زدن اینجا محشره اینجا به جز کبوترا ملائکه پر می زنن اینجا همه سائلن و حلقه رو بر در می زنن صابخونه ی کریم ما ، آخر عشقه به خدا مشهد مدینه اس،کربلاس،مشهد دمشقه به خدا اینجا واسه زیارتهام اذن و اجازت می گیرم با آب سقاخونه هاش غسل شهادت میگیرم شکوه ایوون طلا وجودم رو تکون می ده از کرمش امام رضا به ماها آب و دون می ده وقتی پرای خسته ام رو به گنبد تو می کشم انگار میرم به کربلا ، طعم غریبی می چشم می خوام بگم ترانه هام وقف صفای حرمت بیا بشین تو قلب من ، خونه فدای قدمت تموم عشق من اینه که ریزه خوار تو باشم بین تموم عاشقات ، عاشق زار تو باشم نبض رضا رضا رضا ، طپش طپش های دلم دلم نمیاد که بخوام از حرمت جایی برم
جا گذاشتیم همه روتوکاغذای چکنویس
همه ی خاطره ها مونده توی دفترباد
با سکوت من وتوچی به سر قصه می یاد
واسه مرگ گلامون به باغبون پیله نکن
خودمون مقصریم به این واون پیله نکن
با یه خورشید دیگه می شه جوونه زد ولی
من هنوز تورومی خوام تویی که عشق اولی
چرا گریه می کنی گریه که درمون نمی شه
اینطوری توشبامون ستاره مهمون نمی شه
حالا که قصه ی ما رسیده به آخرخط
بیا بازشروع کنیم یه باردیگه از سر خط
چه مظلومانه در هم شکستی ...
پروانه های خیالت چه ناجوانمردانه پرهایشان سوخت و بال های وجودت در پرواز زمان چه بی امان شکستند...
و اندام ظریف و دستان کوچکت چه بی تپش در ارغوانی غروب زمان ، تو را تنها گذاشتند ...
تو چه زیبا در غروب زمان ، یکه و تنها طلوع کردی و در حضور لحظه ها ، بی غرور و پر تپش بر اندام زمان تابیدی و آنرا در آغوش گرفتی ...
و با حضور بی غرورت بر تارک زمان نوشتی :
